Mynd: iGolf.is

Í fréttum fyrir ári síðan var m.a. að Sir Ranulph Fiennes, 65 ára, hefði klifið Mt. Everest. Með þessu afreki varð hann elsti Bretinn til þess að klífa hæsta fjallatind í heimi. Elsti maður í heimi til að klífa Everest er hins vegar Min Bahadur Sherchan, 76 ára frá Nepal, en hann náði toppi Everest í maí 2008.

Þetta sýnir m.a. að aldur er engin hindrun í því sem hægt er að afreka og fréttir sem þessi eyða líka neikvæðninni, sem alltaf er tengd því að eldast.
Rannsóknir hafa sýnt að sá árangur sem við náum eftir því sem við eldumst er undir áhrifum þeirra væntinga og krafna sem við höfum og gerum til sjálfs okkar og þeim takmörkunum sem menningaheimar okkar setja okkur.
Það er ekkert allt of langt síðan að 60-70 ára aldurinn var endir æviskeiðsins og í íþróttum hættu menn oft að spila t.d. fótbolta eða rugby við 30 ára aldur.
Berið þetta saman við Gary Player, sem spilaði golf á Masters 72 ára gamall (sjá mynd af honum hér að neðan t.h.), Elsie McLean, sem fór holu í höggi 102 ára gömul og Jenny Wood-Allen, sem tók þátt og kláraði maraþonhlaup í London, 90 ára gömul.

Eða þá Dulcibellu King Hall, 107 ára, sem varð sú elsta í heimi í mars í fyrra til að keyra kappakstursbíl eða Ástralann Frank Moody 101 árs sem varð elsti maður í heimi, árið 2004, til þess að stökkva í fallhlíf úr flugvél.
Á s.l. árum hefir fólk eins og það sem minnst er á hér að framan sýnt að það að eldast er ekki ástæða minnkandi árangurs á sjötugs, áttræðis, níræðis og jafnvel tíræðis aldri, heldur er það innstilling okkar og áhugi á að klífa andlegu fjöllin, sem standa í vegi fyrir árangri.

Ef fullorðinn einstaklingur trúir að enginn tilgangur sé í því að reyna þá er hrörnun mun líklegri til að eiga sér stað hraðar.
Ef á hinn bóginn er unnið er með það sem líkamleg geta hvers og eins býður upp á hverju sinni og tækifærin eru gripin sem bjóðast, þá eru fjölmargir valkostir í stöðunni eins og framangreind dæmi sýna.
Því eldri sem við erum, því hægar náum við líkamlegum styrk og eins þreytumst við fyrr og er hættara við meiðast.

Og auðvitað geta sjúkdómar, meiðsl, fjárhagsleg bakslög eða missir ástvinar dregið úr lönguninni til þess að ná árangri og minnkar þar með hvatann til að standa sig vel.

Hvað þýðir þetta fyrir okkur sem spilum golf?
Það er mikilvægt að gera sér grein fyrir að þegar við spilum golf, þá erum við ekki bara að spila golf; við hittum vinina á vellinum; komum okkur upp tengslaneti, viðhöldum mikilvægum félagslegum samskiptum, hreyfum okkur, léttumst, styrkjumst, myndum og viðhöldum taugafrumum; það reynir stundum á hæfileikann til þess að leysa vandamál (t.d. þegar spilað er við “erfiða” einstaklinga), stundum er golfvöllurinn staðurinn þar sem viðskiptasamningar nást o.s.frv., o.s.frv.
Er þú stundaðir golfleik um árabil þá er það “að vera golfari” einkenni þitt og hluti af því hvernig þú skilgreinir þig sem manneskju.
Ef hætt er að spila golf, þá er ekki bara fýsískt hætt að spila golf heldur missir viðkomandi einstaklingur mikils metinn hluta af “sjálfinu” og möguleikann til þess að gefa af sér og fá stuðning.
Það er því mikilvægt eftir því sem við eldumst að halda áfram að spila og taka þátt.
Það er gert með því að aðlagast þeim íþróttum sem við höfum stundað og reyna að forðast það að meiðast.
Í golfi gæti þetta þýtt að spila aðeins með 3 kylfum í stað 14; spila aðeins 9 holur í stað 18 í vondu veðri eða þegar líðanin er ekki upp á það besta; eða eins og einn 90 ára í klúbbnum mínum gerir alltaf, fara bara á púttflötina á hverjum degi.
Með þetta í huga, þá gæti verið vert að íhuga eftirfarandi atriði:

1. Reynið að sjá fyrir ykkur hvar eða við hvaða iðju í golfinu er líklegast að verða fyrir meiðslum? Kannski er það þegar þungu kylfusetti eða kerru er lyft úr bíl eða þegar uppstillingin í golfinu er ekki rétt (farið til kennara) eða t.d. þegar slegið er úr þungu röffi (takið víti í stað þess að reyna að slá).

2. Þegar það að spila 18 holur er of mikið eða settið of þungt, notið færri kylfur, léttari poka eða spilið færri holur.

3. Hættið ekki að reyna að bæta ykkur.  Ef eitthvað hefir tapast í lengd, þá má e.t.v. ná henni upp með því að nota kylfu með lægra númeri t.d. 7 járn í stað 9 járns.  En þetta er bara ein strategían.  Mikilvægt er að stunda þol- og þrekæfingar (alveg eins og ungu afrekskylfingarnir þurfa að gera) – kannski mætti áherslan vera á æfingum sem auka liðleika og hugsanlega gera æfingar með tækjum, sem eingöngu eru ætluð með þarfir fullorðinna kylfinga í huga.

Um Kitrinu Douglas: Kitrina Douglas starfar við háskólann í Bristol, við rannsókn á hvata kvenna til þátttöku í íþróttum, andlegri velferð þeirra, æfingum og heilsu í íþróttum.Douglas er tvöfaldur Masters meistari í golfi, einn virtasti golfkennari á Bretlandseyjum og var í fyrsta liði Evrópu, 1992, sem vann Solheim bikarinn. Árið 2006 varð hún 2. konan sem PGA veitti titilinn “Master Professional”.