Mynd: Danske Pressen

Íslenska landsliðið í knattspyrnu mátti sætta sig við tap gegn Dönum í undankeppni EM í kvöld, en lokatölur á Parken urðu 1-0 fyrir heimamenn.  Thomas Kahlenberg skoraði sigurmarkið í uppbótartíma, heppnisstimpill var á markinu og sigurinn var skemmtilega fjarri því að vera sanngjarn.  Íslenska liðið gerði vel í leiknum, virðist vera á hárréttri leið og átti skilið að fá eitthvað meira út úr leiknum heldur en góða þolæfingu.

Danmörk 1-0 Ísland
1-0  Thomas Kahlenberg 90.mín.

Danska liðið settist í bílstjórasætið við fyrsta dómaragal, eins og við var að búast, og það var í rauninni fátt sem kom á óvart í leik þeirra dönsku.  Dönum hugnast það ágætlega að pressa andstæðinga sína ofarlega á vellinum, vinna boltann helst inni á þeirra vallarhelmingi og treysta talsvert á ógurlegan hraða Dennis Rommedahl á hægri vængnum.  Hann getur vissulega skilið flestar tvífættar skepnur eftir á sprettinum, en sem betur fer sannaðist það í dag að þessir sprettir skili oftar en ekki frekar litlu.  Íslenska liðinu gekk bölvanlega að spila sig út úr þessari pressu Dananna, íslensku piltarnir reyndu hvað þeir gátu að skapa sér pláss og tíma og það voru einna helst Gylfi Þór og Rúrik sem náðu að brjóta leikinn upp.  Danir áttu nokkrar lofandi sóknir, án þess þó að láta reyna mikið á Gunnleif, og flestar þeirra áttu ættir að rekja út á hægri vænginn.  Heimamenn voru í tvígang hársbreidd frá því að opna íslensku vörnina, komu sér í bærileg skotfæri en vantaði herslumuninn.  Íslenska vörnin, með Sölva Geir og Kristján í góðum gír og dyggilega studd af Eggerti og Aroni Einari, stóðst áhlaup Dananna ágætlega.

Mynd: Danske Pressen

Eftir markalausan fyrri hálfleik opnaðist leikurinn talsvert eftir hlé, bæði lið áttu fína spretti og í ljós komu ákveðnir brestir í dönsku vörninni.  Miðverðirnir, Agger og Kjær, eru ljómandi vel spilandi og sterkir í loftinu, en þeim virðist ekki hugnast það neitt sérlega vel að sótt sé á þá með stungusendingum eða spilað snarpt í kringum þá.  Christian Eriksen lét í tvígang reyna á Gunnleif snemma í síðari hálfleik, án þess að valda miklum áhyggjum, og hinum megin komust Gylfi Þór og Birkir Már í ágæt skotfæri; Gylfi á vítateigslínunni fyrir miðju marki og Birkir eftir ágætan sprett inn á teiginn hægra megin.  Danska pressan var hvorki jafn öflug né áhrifarík í síðari hálfleiknum og á köflum átti íslenska liðið í fullu tré við það danska.  Danirnir reyndu að sækja hratt á íslenska liðið þegar það hætti sér framar á völlinn, en færin voru stopul og fá.  Á lokakaflanum settist íslenska liðið talsvert aftar á völlinn, Kolbeinn Sigþórsson var m.a.s. kominn í bullandi varnarvinnu, og mótlætið fór í illa í Danina, bæði þá sem hlupu um grundir og þá sem sátu uppi í stúku.  Varamaðurinn Martin Skoubo komst einna næst því að skapa vandræði þegar hann átti skot af stuttu færi, en Gunnleifur varði það af fagmennsku.  Allt stefndi í markalaust jafntefli, sem hefði verið bæði sætt og sanngjarnt, en þegar komið var fram í viðbótartíma skoraði Thomas Kahlenberg eitt af aulamörkum ársins.  Hann fékk boltann inni á teig eftir sendingu frá hægri, hitti hann illa en hann lak hins vegar framhjá Gunnleifi með viðkomu í varnarmanni…og svekkelsið tók öll völd.  Dekkningin hjá íslenska liðinu var reyndar ekkert til að hrópa húrra fyrir í þessu tilviki, en það sannaðist þó enn eina ferðina að sanngirni og réttlæti erum stundum ekkert að hafa fyrir því að flækjast um fótboltavelli.  Skömmu áður en flautað var til leiksloka var Dennis Rommedahl hársbreidd frá því að bæta við marki, náði að vippa yfir Gunnleif eftir að Danir komust í sókn þrír á móti einum, en Sölvi Geir bjargaði á síðustu stundu.
Lokatölur urðu 1-0 fyrir Dani, sem hafa ekki fagnað jafn hressilega í leikslok síðan þeir urðu Evrópumeistarar árið 1992, þeir virtust gera sér fulla grein fyrir því að sigurinn var fjarri því að vera sannfærandi og enn fjær því að vera sanngjarn.

Mynd: Hilmar Þór

Íslenska landsliðið gerði margt ljómandi gott í þessum leik og nálgaðist hann í rauninni á hárréttan hátt.  Það er ánægjulegt að sjá íslenska landsliðsmenn geta og þora að halda bolta, líta í kringum sig og velja bestu kostina hverju sinni og við búum svo vel að eiga í köppum eins og Gylfa Þór og Rúrik menn sem hafa alla burði til að tylla sér í fremstu röð í nánustu framtíð.  Liðið á í rauninni allt hrós fyrir frammistöðu sína í kvöld, Gunnleifur var öryggið uppmálað í markinu og tók til sinna ráða þegar á þurfti að halda, vörnin gaf afar fá færi á sér og miðjumennirnir voru duglegir og ósérhlífnir.  Eggert og Aron Einar vinna að mörgu leyti vanþakklátt verk, væru tilbúnir til að tyrfa völlinn á sokkaleistunum ef það kæmi landsliðinu að gagni og Gylfi og Rúrik búa yfir hæfileikum sem landsliðið okkar hefur vantað um árabil.  Jóhann Berg vann varnarvinnuna ágætlega en hefur verið meira áberandi sóknarmegin og framherjarnir gerðu vel með það sem þeir höfðu úr að vinna, fyrst Heiðar og svo Kolbeinn, sem kom inn á sem varamaður þrettán mínútum fyrir leikslok.

Lið Íslands:
Gunnleifur Gunnleifsson – Indriði Sigurðsson, Kristján Örn Sigurðsson, Sölvi Geir Ottesen Jónsson (f), Birkir Már Sævarsson – Eggert Gunnþór Jónsson, Aron Einar Gunnarsson – Gylfi Þór Sigurðsson – Jóhann Berg Guðmundsson, Rúrik Gíslason – Heiðar Helguson (Kolbeinn Sigþórsson 77.mín).
Varamenn: Árni Gautur Arason, Ragnar Sigurðsson, Ólafur Ingi Skúlason, Veigar Páll Gunnarsson, Arnór Sveinn Aðalsteinsson, Birkir Bjarnason.

Lið Danmerkur:
Anders Lindegård – Leon Jessen, Daniel Agger, Simon Kjær, Lars Jacobsen – Christian Poulsen (f), Christian Eriksen (Mads Junker 56.) – Thomas Kahlenberg – Michael Krohn-Dehli, Dennis Rommedahl – Nicklas Pedersen (Morten Skoubo 69.).
Varamenn: Jonas Lossi, William Kvist, Per Kröldrup, Martin Vingård, Michael Silberbauer.