Það er alltaf stemming á leikjum ÍA og KR. Mynd: Eyjólfur Garðarsson

Það ætti ekki að hafa farið framhjá neinum hvernig leikur Manchester United og Real Madrid fór í gær. Undirritaður sá sjálfur ekki leikinn og er því gjörsamlega ófær um að tjá sig um nokkurt málsatvik. Það er líka ekki efni þessa pistils heldur er efnið ástríða. Þvílíka og aðra eins ástríðu fyrir einum leik hef ég aldrei séð, sérstaklega á samskiptamiðlum. Twitter aðgangur minn, sem og Facebook, gjörsamlega loguðu frá ca. 57. mínútu leiksins í gær og allt fram undir morgun. Það voru gjörsamlega allir sem höfðu skoðun á atvikum leiksins, þó sérstaklega rauða spjaldinu sem Luis Nani fékk.

Hvort sem það voru stuðningsmenn Manchester United eða Real Madrid, þá höfðu allir skoðun. Stuðningsmenn annarra liða voru einnig duglegir að láta heyra í sér! Fólk lét misfögur orð falla, gætti ekki hlutleysi á réttum stöðum og rakkaði jafnvel niður heila þjóð fyrir gjörðir eins manns. Margt var látið flakka í hita leiksins en þetta fylgir einmitt leiknum, að hafa skoðun, sýna smá lit og ástríðu. Sjálfur er ég enginn dýrlingur þegar kemur að íþróttum, hvort sem ég spila þær sjálfur eða sem áhorfandi

Það er þó eitt sem að mér finnst miður og kemur það umræðunni um þetta rauða spjald ekkert við. Það sem mér fannst ótrúlegast við þetta allt saman var ekki munnsöfnuðurinn eða orðbragðið hjá sumum heldur hvert þeir beindu ástríðu sinni. Á þennan risaleik sem fram fór í gær horfðu  fleiri Íslendingar en mæta á alla 11 heimaleiki Fram í Pepsi-deildinni á hverju sumri ( ATH! Þetta er ekki skot á Fram-stuðningsmenn, tók bara eitthvað lið sem dæmi). Ég er næstum tilbúinn að fullyrða að hátt í 10% íslensku þjóðarinnar hafi séð þennan leik í gær. Það eru 33.000 manns eða 1/4 af því sem mætir á ALLA leiki Pepsi-deildarinnar á hverju sumri.

Þetta finnst mér dapurt. Það sem ég er að reyna að koma frá mér er: Afhverju beina Íslendingar ekki sinni ástríðu á íslenska boltanum? Þar eru að minnsta kosti menn sem við þekkjum, heilsum, hittum á förnum vegi og tala sama tungumál og við (með þessum ummælum er ég alls ekki að setja út á þá sem styðja liðið sitt í enska út í rauðan dauðann, svo því sé haldið til haga. Einungis að spurja afhverju sama ástríða sé ekki fyrir íslenska boltanum). Flestir Íslendingar hafa einhverjar íþróttir stundað á ævi sinni og þá með einhverju félagi. Það eiga sér allir félag og fer það oft eftir búsetu eða uppeldi hvaða lið það er. Það eru yfir 50 knattspyrnulið (bara í karlaboltanum) sem taka þátt í Íslandsmóti í meistaraflokki í sumar.

KR-ingar eiga sterka stuðningsmenn. Mynd: Eyjólfur Garðarsson

Ef að ástríða Íslendinga fyrir knattspyrnu á Englandi yrði beint að boltanum hér á landi yrði öll umræða, umgjörð og umstang í kringum hann mun meiri og í meiri líkingu við enska boltann, sem okkur finnst svo gaman að fylgjast með. Fólk kaupir sér ferðir fyrir fleiri hundruð þúsund til þess að sjá liðin sín spila í Englandi en það kostar litlar 1500 krónur á völlinn hér heima, í sömu íþrótt. Af mínum vinum og kunningjum eru margir sem voru mættir á sportbar tveimur tímum fyrir leikinn í gær og nánast grétu þegar flautað var til leiksloka. Þetta eru menn sem ég hef gaman af því að þeir gefa sportinu lit. Án stuðningsmanna væri enska deildin sennilega ekki til. Sama gildir um boltann hér á Fróni. Tökum nú höndum saman og beinum ástríðu okkar og áhuga að íslenska boltanum, hvort sem það er handbolti, fótbolti eða einhver önnur íþrótt. Sanniði til, ef að fleiri mæta á völlin mun svokallað "Snowball-Effect" fara í gang og áður en við vitum af eru lið hér á landi farin að byggja fleiri og stærri stúkur. Eftirminnilegustu og þar með skemmtilegustu íþróttaleikir sem ég hef farið á eru þeir leikir sem áhorfendabekkir eru þétt setnir og stemming er meðal áhorfanda.

Að lokum vill ég minna menn á að láta kappið aldrei bera fegurðina ofurliði og að oft er gott að telja upp á 10 áður en ummæli eru látin falla sem gætu haft leiðinlegar og slæmar afleiðingar. Ástríða er af hinu góða og gerir leikinn svo miklu skemmtilegri.

Áfram fótbolti og áfram íslenskar íþróttir!