Það hefur vakið mikla athygli skrif á Facebook sem þar sem móðir stúlku sem keppir í 6. flokki í handbolta segir frá framkomu annars foreldris í garð dóttur hennar (færsluna má sjá að neðan). Þessi framkoma er auðvitað ekkert annað en skammarleg og á ekki að sjást í íþróttum né annarstaðar.

Þetta fær mann líka til að hugsa hversu langt maður má almennt ganga við "stuðning" í íþróttaiðkun barna sinna. Sjálfur á ég 6 ára gutta sem æfir með Val í fótbolta og á æfingum hjá kappanum þá á ég stundum í vandræðum með sjálfan mig. Það munar oft minnstu að ég hlaupi inn á völlinn til að breyta gangi leiksins. Ég skil því vel að foreldrum á mótum sé heitt í hamsi. En það skiptir mestu máli hvernig þú kemur þessari gremju til skila. Að gera lítið úr öðrum með því að uppnefna er ekki til árangurs. Foreldrar annarra barna þurfa að setja sig í spor foreldra þeirra sem lenda í því að börn þeirra eru uppnefnd eða almennt komið illa fram við þau. Ég efa ekki að viðkomandi myndi líða slíka framkomu hjá öðrum í garð eigin barna.

Ég hef lært það að best er að sitja á strák sínum og leyfa krökkunum að spila sinn leik. Ég tjái mig ekki fyrr en eftir leikinn þegar ég hrósa fyrir góðan eða slæman leik. Það er ekki uppbyggilegt að gagnrýna leikinn þegar krakkarnir eru ennþá að læra.

Færslan sem handboltamamman setti inn hefur verið fjarlægð. Líklega og vonandi eftir að sá sem kom illa fram hafði samband og baðst afsökunar á athæfi sínu, og vonandi við barnið sjálft. Við gerum öll mistök og við sýnum eftirsjá. Þá er bara að játa mistökin og biðjast afsökunar – og verða menn meiri á eftir. Við eigum að sýna gott fordæmi en ekki fordæma aðra.

Færslan sem birtist á Facebook.
"Ég hef sjaldan orðið jafn reið og sár eins og í dag, mömmuhjartað kramdist. Í dag sat ég og horfði á (nafn fjarlægt)  10 ára dóttur mína og hennar lið keppa í handbolta. (Nafn fjarlægt) hefur notað gleraugu frá því hún var 2ja ára og keppir með sérstök íþróttagleraugu. Liðinu hennar gekk sérlega vel og skoraði daman grimmt. Þetta fór eitthvað fyrir brjóstið á foreldrum stelpu í hinu liðinu sem gengu að mínu mati allt of langt. Þau kölluðu oftar en einu sinni inn á völlinn eftir að (nafn fjarlægt) skoraði ” Takið af henni gleraugun”.

Ég sat við hliðina á þeim og var því fljót að standa upp og benda þeim á að þetta væri dónaskapur og svona segði maður ekki. Þetta væri dóttir mín og ég kærði mig ekki um svona væri talað til hennar. Ég gekk burt, langaði ekki að sitja hjá þessu fólki. Þegar ég var að ganga í burtu hreytti það í mig og hló hátt “hún er farin í fýlu”

Eftir leikinn ræddi ég við þjálfara andstæðinganna sem tók afar vel á málunum og á hún mikið og gott hrós skilið fyrir sinn þátt. Þau orð voru ekki nóg til þess að þagga niður í þessu fólki sem hélt áfram að rífa sig.

Nokkru seinna stóð ég í hópi fólks þegar þessi kona kemur aftur upp að mér og segir með hæðnistón “ertu ennþá að grenja”

Ég benti henni kurteisislega á að hún væri fyrirmynd barnanna hérna inni og að þetta væri sorgleg framkoma.

Hún lét ekki staðar numið hér, hún var reið þjálfara dóttur sinnar vegna aðkomu hennar á málinu og hélt áfram að skammast í henni.

Ég er mjög glöð að ég hafi náð að hemja reiði mína í dag og er stolt af mér að hafa staðið með mínu barni og einungis verið málefnaleg. Ég sá strax að það þýddi ekkert að ræða við þetta fólk. Árangurinn var enginn en mikið svakalega var ég sár fyrir (nafn fjarlægt) hönd.

Við höfum oft og mörgum sinnum þau fjögur ár sem hún hefur notað íþróttagleraugu þurft að svara spurningum um þau. “af hverju þetta” og “af hverju hitt” Hún hefur fengið athugasemdir sem eru misskemmtilegar en þær hafa verið frá forvitnum, hreinskilnum börnum sem vita bara ekki betur og hefur verið auðvelt að tækla þau mál. Við (nafn fjarlægt) ræddum lengi saman um þessa uppákomu í dag. Spurningarnar sem sátu efst í hugsa (nafn fjarlægt) voru “af hverju er fullorðið fólk að segja svona og afhverju að taka af mér gleraugun”

Gleraugun gera henni kleift að geta stundað það sem henni finnst skemmtilegast, íþróttir, án þeirra væri hún ekki það sem hún er í dag. Frábær lítill íþróttaálfur

Ég æfði sjálf handbolta í mörg ár, er búin að fylgja mínum börnum eftir í nokkur ár og hef komið að barna og unglingastarfi ÍR. Ég tel mig ekki nýgræðing í þessum málum og hef heyrt og séð ýmislegt. Ég veit hversu spennandi leikir geta orðið, auðvitað vill maður það besta fyrir lið síns barns en maður þarf líka að kunna sig.

Ég er ákaflega miður mín eftir þessa uppákomu en læt þetta ekki slá mig né (nafn fjarlægt) út af laginu, við notum þetta til að gera hana enn sterkari en hún er. Ég mun hins vegar nýta þetta sem áminningu um það hvernig maður hagar sér á íþróttamótum barna. Munum að það eru börnin sem eru að keppa ekki við foreldrarnir, þetta á að vera skemmtun en ekki kvöð eða kvíði yfir viðbrögðum foreldranna."